Eimert, Herbert

Eimert, Herbert (Bad Kreuznach 8 april 1897 – Düsseldorf 15 dec. 1972), Duits componist en muziektheoreticus, studeerde bij o.a. H. Abendroth aan de Musikhochschule in Keulen en aan de universiteit aldaar. Eimert is een minder bekende, maar niettemin belangrijke pionier van de moderne muziek. Hij verrichtte fundamenteel onderzoek naar de toepassingen van de twaalftoontechniek en van elektronica. In 1950 richtte hij de Studio für Elektronische Musik van Radio Keulen (NWDR) op, en leidde deze tot 1962. Met zijn Musikalisches Nachtprogramm op de radio (1948–1966) en met het mede door hem uitgegeven tijdschrift Die Reihe (1955–1962) creëerde hij belangrijke platforms voor nieuwe muzikale uitingsvormen. Vanaf 1965 was hij directeur van de Studio voor elektronische muziek van de Musikhochschule in Keulen. In zijn composities streefde hij naar een synthese van seriële en elektronische muziek (zie seriële muziek).

WERK: Instrumentaal: Fünf Stücke (1923–1925; strijkkwartet); Kammerkonzert (1926; 5 instr.); Musik für Violine und Violoncello (1931); Bläsermusik (1947). – Elektronisch: Glockenspiel (1953–1954); Fünf Stücke (1955); Selektion I (1959–1960); Epitaph für Aikichi Kuboyama (1958–1962). – Geschriften: Atonale Musiklehre (1924); Musikalische Formstrukturen im XVII. und XVIII. Jahrhundert (1932); Lehrbuch der Zwölftontechnik (1950); Grundlagen der musikalischen Reihentechnik (1963; m. H.U. Humpert); Das Lexikon der elektronischen Musik (1973).