Dukas, Paul Abraham

Dukas, Paul Abraham (Parijs 1 okt. 1865 – aldaar 17 mei 1935), Frans componist, was leerling aan het conservatorium van Parijs, waar hij de tweede Grand Prix de Rome won met de cantate Velléda. Het conservatorium gaf hem in 1909 de leiding der orkestklasse en in 1913 die der compositieklasse. In 1926 werd hij bovendien docent compositie aan de École Normale. Hij was toen al een vermaard componist, niet in het minst door L’apprenti sorcier (1897; naar Goethes Der Zauberlehrling, 1797), een scherzo voor orkest, dat vanaf de première een wereldrepertoirestuk bleef. Hoewel hij een bewonderaar van Wagner was, is zijn romantische stijl vaak ten onrechte wagneriaans genoemd. Eerder sloot deze aan bij Franck. De wijze waarop hij orkestreerde toont echter een grote originaliteit. Dukas stond zeer kritisch tegenover zijn eigen werk en hij heeft veel composities vernietigd. Tot zijn vele leerlingen behoorden Aubin, Barraine, Cartan, De Falla en Messiaen.

WERK: Orkest: Ouverture Polyeucte (1891; n. Corneille); Symphonie (1896); L’apprenti sorcier (1897). – Piano: Sonate (1899–1901); Variations, interlude et final sur un thème de Rameau (1907); Prélude élégiaque sur le nom de Haydn (1910); La plainte au loin du faune (Tombeau de Debussy, 1920). – Opera: Ariane et Barbe-bleue (1907; n. Maeterlinck). – Ballet: La péri (1911; poème dansé). – Geschrift: Écrits sur la musique (1948).