country

country (Eng., verkorting van country-and-western), oorspronkelijk muziek uit de zuidelijke staten van Noord-Amerika met wortels in de folklore van de Britse eilanden en in mindere mate in Midden-Europese en Franse dansmuziek, terwijl tijdens de ontwikkeling ook zwarte, Mexicaanse en Hawaiiaanse invloeden een rol speelden. Vóór de invoering van de grammofoonplaat was de country-and-westernmuziek typisch folkloristisch van aard, waarbij het repertoire bestond uit – al of niet aan de situatie van de (nazaten van de) immigranten aangepaste – liedjes en danswijsjes die in het 19de-eeuwse Groot-Brittannië in onbruik waren geraakt tijdens de industrialisatie en urbanisatie. Het belangrijkste instrument was de viool. Pas tegen het eind van de jaren twintig begon een eigen ontwikkeling in de teksten zich af te tekenen met plaatopnamen van Jimmie Rodgers en de Carter Family. In deze periode speelden stringbands met een wisselend instrumentarium (o.a. viool, banjo, mandoline, autoharp, gitaar en bas) een belangrijke rol. Meer nog dan de grammofoonplaat droegen de radio en later de filmindustrie, die met ‘de zingende cowboy’ (Gene Autry, Roy Rogers) het cowboybestaan romantiseerden, bij aan de populariteit van de country and western.

De invloed van de jazz op het genre deed zich in de jaren dertig gelden door middel van de repertoirekeuze en de voor blaasinstrumenten gearrangeerde stukken, terwijl daarnaast ook Mexicaanse mariachiklanken en Midden-Europese polka's te beluisteren vielen. In deze jaren trad een groot aantal broederduo's op, van wie vooral de Monroe Brothers een grote populariteit genoten. Bill Monroe was verantwoordelijk voor een verdere ontwikkeling van de akoestische stringbandmuziek in de zgn. bluegrass-stijl. In de western swingbands deed nu ook de elektrisch versterkte steelgitaar zijn intrede, die nu geldt als het meest kenmerkende country and western instrument. In enkele gebieden handhaafde zich echter de lokale folklore. Zo hielden zowel de Frans sprekende Cajuns in Louisiana als de Spaanstalige bevolkingsgroep in Texas hun eigen muziek in ere, met de accordeon als belangrijkste instrument.

Na de Tweede Wereldoorlog ging de meeste aandacht uit naar Hank Williams, die tezamen met Jimmie Rodgers de grootste blijvende invloed heeft uitgeoefend op het genre. Het centrum van de tot een ware industrie uitgegroeide country-and-western is Nashville, waarover de Amerikaanse cineast Altman in 1975 zijn satirische film Nashville maakte. Een aantal artiesten keerde zich echter af van Nashville vanwege het gepolijste karakter van de plaatopnamen aldaar. De belangrijkste vertegenwoordigers van deze zgn. ‘outlaws’ waren in de jaren zeventig Willie Nelson en Waylon Jennings. Sinds laatstgenoemde periode vond een wederzijdse beïnvloeding plaats tussen country-and-western en popmuziek.