Bruch, Max

Bruch, Max (Keulen 6 jan. 1838 – Friedenau, bij Berlijn, 2 okt. 1920), Duits componist, was veertien jaar toen zijn eerste symfonie te Keulen in première ging. Hij voltooide zijn studie bij Hiller (compositie en theorie) en bij Reinecke en Breuning (piano). Tot 1870 maakte hij verschillende studiereizen, was van 1880 tot 1883 als dirigent werkzaam te Liverpool, en daarna te Breslau. Van 1890 tot 1910 doceerde hij compositie aan de Berliner Akademie der Künste. Bruch hechtte er belang aan zijn muziek direct voor het publiek toegankelijk te maken. Hiermee keerde hij zich tegen de progressieve, het tijdsbeeld beheersende Neu-Deutsche Schule. Zijn muziek vertoont duidelijk invloed van Mendelssohn, maar heeft door een overmatig romantische uitdrukkingswijze een theatrale, hoewel charmante allure. Vooral dankzij zijn sterk melodische uitdrukkingskracht – veel van zijn melodieën zijn geïnspireerd door volksmuziek – was hij tijdens zijn leven een gevierd componist: hij ontving eredoctoraten in Cambridge (1893), Breslau (1896) en Berlijn (1918). Van zijn omvangrijk oeuvre, dat alle genres (orkest-, kamer-, pianomuziek, opera, o.a. Die Loreley [1863], koorwerken en liederen) omvat, worden thans bijna uitsluitend nog gespeeld het beroemde vioolconcert in g opus 26 (1868), Kol Nidrei (1881, voor cello en orkest, naar een melodie uit de synagogale muziek), Das Lied von der Glocke (1879, voor koor en orkest, op tekst van Schiller) en de Schottische Fantasie voor viool en orkest (1880).