bop

bop (afk. v. Eng. bebop of rebop), in het Nederlands ook bebop, de jazzstijl die in de eerste helft van de jaren veertig door een klein aantal musici in New York ontwikkeld werd en die daarna tot ca. 1965 de jazzmuziek domineerde. Kenmerkend in vergelijking met oudere jazz zijn sterkere alteraties in de harmonieën, veelvuldig gebruik van zgn. doorgangsakkoorden en een meer gedifferentieerde ritmiek. Bop wordt meestal gespeeld door kleinere formaties. De belangrijkste grondleggers waren Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, Bud Powell, Kenny Clarke en Max Roach.

Na 1955 ontstond een tweede generatie van bopmusici, die zich mede lieten inspireren door rhythm and blues en gospelmuziek (deze muziek wordt wel hard bop genoemd): Art Blakey, Horace Silver, Julian Adderley, Clifford Brown. Binnen het kader van de bop kwamen enkele musici tot zeer persoonlijke interpretaties: Herbie Nichols, Sonny Rollins en John Coltrane. Laatstgenoemde trok later de jazzevolutie door naar de free jazz. In de jaren tachtig vond onder de jonge muzikanten een heroriëntatie op de (hard) bop en voorafgaande vormen plaats. De voornaamste vertegenwoordiger van deze generatie is de Amerikaanse trompettist Wynton Marsalis. De gestage groei van jazzconservatoria over de gehele wereld heeft sindsdien de bop als leidende, zij het uitgekristalliseerde, jazzstroming geconsolideerd.