Achmatova, Anna

Achmatova, Anna, pseudoniem van Anna Andrejevna Gorenko (Bolsjoj Fontan, bij Odessa, 11 [23] juni 1889 – Moskou 5 maart 1966), Russisch dichteres, studeerde enige jaren rechten (Kiëv) en letteren (St.-Petersburg), en maakte reizen naar Frankrijk (1910, 1911) en Italië. Van 1910 tot 1918 was zij gehuwd met de dichter Goemiljov; evenals hij behoorde zij tot de groep van de akmeïsten. Haar tussen 1912 en 1921 verschenen lyriek plaatste haar in de eerste rijen van de Russische dichters. Haar werk wordt gekenmerkt door eenvoud van vorm, die samengaat met grote virtuositeit. De liefde is het belangrijkste thema bij Achmatova; in de schaduw daarvan staat de eenzaamheid. Haar latere werk is pessimistischer en heeft een religieuze ondertoon. In de jaren twintig en dertig publiceerde zij vrijwel geen gedichten, maar hield zich o.a. bezig met studies over Poesjkin en over de architectuur van St.-Petersburg en vertaalde zij Koreaanse en Servische poëzie.

In 1946 werd haar naam, samen met die van Zosjtsjenko, verbonden met een regeringscampagne tegen ‘ideeloze’ en ‘antivolkse’ literatuur en werd zij door de Bond van Sovjetschrijvers geroyeerd. Pas na Stalins dood verschenen weer uitgaven van haar werk. In 1965 bezocht zij opnieuw Parijs. In hetzelfde jaar verleende de universiteit van Oxford haar een eredoctoraat. Achmatova wordt beschouwd als de grootste Russische dichteres.

In de jaren tachtig zijn veel van haar gedichten in het Nederlands vertaald (In andermans handen, 1981; En de nacht belooft geen dageraad, 1983; Gedichten, 1984; Epos zonder held, 1984 en 1986; Noordelijke elegie, 1985; Het zevende boek, 1988).

WERK (o.a.): Vetsjer (= Avond, 1912); Tsjotki (= Rozenkrans, 1914); Belaja staja (= Witte vlucht, 1917); Anno Domini MCMXXI (1922); Iva (= De wilg, 1940); Podorozjnik (= Weegbree, 1921); Rekviem (= Requiem, 1969; versvertelling); O Poesjkine (= Over Poesjkin, 1977).