Wagenaar, Johan

Wagenaar, Johan (Utrecht 1 nov. 1862 – 's-Gravenhage 17 juni 1941), componist, koordirigent, organist en pedagoog, studeerde bij Richard Hol en Sam. de Lange. Hij werd in 1887 leraar aan de muziekschool te Utrecht, in 1888 organist aan de Domkerk aldaar. Daarmee brak voor Utrecht een tijdperk van grote muzikale bloei aan, grotendeels bepaald door Wagenaar, die talrijke functies bekleedde in het muziekleven (oprichter van de Muzikale Kring, leider van een a-capella-koor, dirigent van de Utrechtse afdeling van Toonkunst, enz.). Van 1919 tot 1937 was hij directeur van het Koninklijk Conservatorium te Den Haag. Hij wist een eigen stijl te ontwikkelen, die men welhaast een Nederlands-romantische zou mogen noemen, met de grote Duitse voorbeelden uit die tijd en in mindere mate de Franse als basis, maar zeker niet zonder een eigen, voor die tijd nieuw, en humoristisch element als onmiskenbare eigenschap daarbij. In 1916 verleende de universiteit van Utrecht hem een eredoctoraat.

WERK: Orkest: Cyrano de Bergerac (1905); De getemde feeks (1909; ouverture); Saul en David (1914; symf. ged.). – Opera en oratorium: De schipbreuk (1889); De doge van Venetië (1898–1899); De Cid (1912). – Voorts: koorwerken en liederen.